FOTODAGBOEK CHILE

Terug van dat... zelfde plaats, maar met vrienden in plaats van collegas.

Er waren vooral veel kinderen van de partij

Afgelopen woensdag zijn we bij wijze van agscheidsfeestje van de collega´s op de werf gaan spelen in de sneeuw in Termas de Chillán.

De uitbarsting van Cordon Caule gezien vanuit Futrono

De Villarica, de meest actieve vulkaan van Zuid-Amerika, zoals altijd met een paar fumarolen

Van de planeet verdwenen? Welnee, verhuisd naar den boerenbuiten. Naar een chaletje met houtstoof en WIFI. Tijdens de week logeren hier scholieren op studiereis. En ook in Chili reizen die blijkbaar rond met notebooks, netbooks, blackberries en Iphones, want als die gasten hier rondrennen, mag ik internetten wel vergeten.

Ik heb hier 2 huisdieren, een lama en een struisvogel en een hele meute personeel: 3 lieve dames die elke dag mijn bed komen opmaken, de afwas doen, poetsen, wassen en strijken, 1 houthakker die elke dag, behalve op zondag de stoof komt reinigen en ze daarna weer klaar maakt op vuurtje te stoken, ik hoef er enkel een lucifertje aan te steken en het wordt lekker warm. En als ik wat later thuis kom, heeft de nachtwaker er al voor gezorgd dat het hier gezellig warm wordt. Enfin, ge hoort mij niet klagen.

En het is hier mooi fietsen, redelijk vlak, wel wat stoffig. Al is een toerke doen hier niet eenvoudig. Een toerke, het blokske rond zeg maar, betekent hier al vlug 50 km of meer.

Ik heb op de kaart een luske van 20 km gevonden, Saltos de Laja (mijn nieuwe woonplaats) Maquegua langs Q-15 (Secundaire weg) en terug via een aardeweg. 4 km asfalt, dan een grindweg met behoorlijk wat verkeer. Vanaf de afslag naar Maquigua, jawel nog altijd op de Q-15 geen auto meer te zien.

Toen ik bij deze brug kwam, begreep ik waarom.

Mijn GPS duidt aan dat ik al behoorlijk in de buurt kom van de aardeweg, die ik vorige week al verkend heb. Ik rij hier altijd rond met GPS, want ik vertrouw de kaarten niet, ook al zijn ze van het IGM (Instituto Geografica Militar) En net voor ik terug op bekend terrein kom, dit...

Jullie zien het goed, een rivier kruist de weg, van een brug geen sprake. Met een paard of 4x4 kom je hier natuurlijk gemakkelijk door, maar met een fietske, geen denken aan, toch niet tot het weer zomer wordt.

Chili, altijd vol verrassingen...

Zeewier is gezond

Na 2 dagen regen en boekskes lezen bij de stoof brak de zon door.

Je kunt natuurlijk niet verwachten dat de zon elke dag schijnt, zeker niet als je een koud regenwoud wil gaan bezoeken.

Er zijn blijkbaar nog altijd personen die eraan twijfelen of ik hier wel werk...
Hier het bewijs:


http://www.generation-horizons.com/the-golden-mission-blog/en/hilde-du-chantier-de-laja/

We hebben een vruchtbaar jaar achter de rug...

De puppies hebben gelukkig allemaal een thuis gevonden.

NOG EVEN GEDULD

Niet het circuit van Francorchamps, wel de pas tussen de Argentijnse en Chileens grenspost.

Terug in Chile. De middelste is de Osorno.

Een klein menske op een grote wereldbol.

Oost West Thuis Best

nog even geduld

De weg van San Martin de los Andes naar Villa la Angostura is ongeveer 100 km lang, grotendeels geasfalteerd. Toch hebben we er ruim 5 uur over gedaan. En dan zijn we nog niet bij elk meer gestopt. Een aanrader voor fietsliefhebbers!

Volcán Lanin

http://www.chlaja.cl/

http://www.sollipulli.cl/

In oktober hebben we al een paar mooie, warme dagen gehad, maar ze hebben hier ook zoiets als ijsheiligen eind oktober, begin november. En van donderdag tot zaterdag was het van dat.

Gelukkig werd een geplande trip naar Nevados de Sollipulli een dagje uitgesteld. Zaterdag ben ik in de regen en het laatste stuk over een vers sneeuwtapijt naar het campamento de Sollipulli gereden. Je hebt zowiezo een 4x4 nodig om er te geraken, laat staan als alles modderig en besneeuw is...

Zondag was de zon gelukkig terug van de partij. Met sneeuwschoenen zijn we naar boven getrokken. De krater van de vulkaan ligt het ganse jaar door vol sneeuw, nu zag alles wit.

Dit is Argentinië

Dit is zalig!

Van 9 tot 11 oktober op stap geweest met puur Chileens gezelschap.

Ik heb er geleerd hoe je een zacht gekookt ei op zijn Chileens eet. Je doet je gepeld ei in een kop, hakt het met een vork aan stukken, breekt je toast in kleine stukjes en doet die bij het ei en prakt tenslotte het goedje tot je toast mooi geel ziet.

Toen ik een man aan tafel zo bezig zag, dacht ik (luidop) "mannen zijn toch allemaal grote kinderen". Hij keek me een beetje scheef en niet begrijpend aan. Toen de rest van het gezelschap zijn voorbeeld volgde begreep ik eindelijk waarom ze hier "huevos a la copa" zeggen.

Achteraf bekeken, bleek mijn stelling toch juist...

Jawel, deze rookpluim komt uit een vulkaan in uitbarsting.

http://fietstocht2010.skynetblogs.be/

We hebben hier op de werf eindelijk het diepste peil van onze bouwput bereikt, 50m onder het oeverpeil, 20m onder het waterpeil van de rivier.

Nu zo snel mogelijk het putteke vullen met beton...

Afgelopen weekend ben ik 3 dagen naar het Reserva Nacional Alto Lircay getrokken. Bedoeling was naar de herfstkleuren te gaan kijken, vrijdag vanop de rug van een paard, zaterdag al wandelend en zondag vanuit een luie zetel.

De weermakers beloofden sneeuw voor zaterdag en dat kregen we rijkelijk. Zondag konden we op de koop toe genieten van een schitterend sneeuwlandschap onder een stralende zon.

Een paar gezinnen hebben al een noodhuis gekregen, niet meer dan 4 planken, een houten vloer en dak, geen vensters, maar beter dan hun vorige onderkomen.

Gisteren ben ik een bezoekje gaan brengen aan RETIRO. Ik heb me de burgemeester een paar noodhuizen bezocht waar de matrassen en dekens die ik gestuurd heb van harte welkom waren.

De burgemeester vertelde mij dat er meer dan 1000 huizen onbewoonbaar verklaard zijn in zijn gemeente. Hier en daar is al een noodhuis, niet meer dan een houten barak, opgetrokken. Sommige mensen bouwen met hulp van vrienden en kennisen een huis. Veel mensen wonen nog in tenten, geschonken door een britse NGO en hebben geen uitzicht op verbetering in de nabije toekomst.

1 week na de aardbeving is hier een grote inzamelactie gehouden op TV, Teleton genaamd. Er is elk jaar een Teletonactie, maar dan voor gehandicapte kinderen. Dit keer was het doel hulp aan de getroffene burgers. Men hoopte 15 000 000 000 pesos in te zamelen, ongeveer 18 000 000 Euro. De actie heeft het 3-voudige opgeleverd. Mijn werkgever heeft 1 peso gegeven voor elk peso die een werknemer gaf.

Gisteren vernam ik van de burgemeester van Retiro dat een derde van het geld naar de getroffen burgers gaat en twee derden naar getroffen scholen. Ik moet toegeven dat ik er onmiddelijk spijt van kreeg dat ik die actie met een niet onaardige som gesteund heb. In mijn ogen is het de plicht van de staat scholen te bouwen en Chili heeft geld in de schatkist. Daar komt nog bij dat de superrijke president zijn aandelen in de nationale luchtvaartmaatschappij verkocht heeft, maar het toch voor mekaar gekregen heeft dat de belastingen op die inkomsten met 5% verminderd werden, en dat na de aardbeving.

Enfin, jullie centjes, bijna 1000 Euro van vrienden en kenissen en de 6000 Euro van mijn werkgever zijn dus wel goed besteed aan matrassen, lakens en dekens.

Ik heb nog een gedeelte van het gestorte geld over, die gaan naar de heropbouw van een verpleegpost in Longaví, ook een klein dorp in de zwaarst getroffen zone.

Over een paar dagen breng ik hier nog wat foto's.

Ik heb dank zijn een aantal vrijgevige vrienden al 770 EURO ingezameld voor het aankopen van hulpgoederen voor dit zwaargetroffen dorp.

In eerste instantie is dit geld bedoeld voor matrassen, dekens en lakens. En als er nog wat overschiet, voor zinken platen om daken te repareren, want de herfst komt eraan.

De dekens op de foto zijn van andere milde schenkers, maar ik hoop tegen het eind van de week nog eens 80 mensen gelukkig te maken.

ALLE HULP NOG WELKOM !

5 weken na de grote schok en nog steeds veel mensen dakloos, het wordt stilaan herfst.

In het dorp RETIRO zou ongeveer 70% van de huizen ingestort zijn. Ze hebben er 42 noodwoningen opgetrokken, de bedden voor die woningen zouden deze week afgeleverd worden. Ik heb intussen al geld gekregen om matrassen te kopen en een gedeelte van de dekens. Die worden deze week wellicht geleverd.

De rest van de dekens, lakens en kussens ontbreken nog.

Mochten jullie bereid zijn een duit in het zakje te doen, gelieve me dan een berichtje te schrijven en daarna het geld te storten op mijn rekening.

Foto´s van de getroffen plaats kan ik hier helaas nog niet tonen, maar over 2 weken zou ik ter plaatse willen gaan, hopelijk met een wagen vol gestoud met beddegoed, dan kan ik hier wellicht meer tonen.

Zalig Pasen.

Niets nieuws te melden, behalve dat een mens wel zijn gewoonten aanpast. Geen glas achteloos op de hoek van een tafel laten staan, alles wat breekbaar is en gemakkelijk omvalt veilig wegbergen. Nu nog leren een hele nacht door te slapen... Ik probeer deze namiddag weg te dromen in een hangmat, het is hier tenslotte nog zomer.

Hopelijk kan ik hier over een paar weken terug mooie foto's plaatsen.

Onze werf is heropgestart met een derde van het personeel. Dinsdag kunnen we wellicht terug beton maken.

De mensen hier zeggen me allemaal hetzelfde. "We hebben water, elektriciteit, voedsel, telefoon, internet. Het enige wat ons ontbreek is rust."

Een Braziliaan stelde me voor een feest te organizeren, kwestie van ons gedachten eens op iets anders te kunnen zetten. Die Brasilianen toch...

Ik had een rustige dag gepland, in de voormiddag naar kantoor, in de namiddag naar de kapper. Om acht uur al de deur uit, met mijn zelfgebakken taart. Om tien uur terug naar huis, te moe om na te denken. Wat wil je, elke nacht word ik om half vier wakker en raak ik binnen het uur niet terug in slaap. Ik ben niet de enige met dit probleem, maar ja, wat wil je als je om elf uur, net voor het slapen nog eens dooreen geschud wordt.

Om kwart voor twaalf ging de telefoon, aangezien ik een vlucht geboekt had voor gisteren, kan ik als een van de eersten naar Concepción vliegen, ik moet wel snel beslissen want het vliegtuig vertrek om half drie al.

Dus maar de valies dicht geritst, nog wat bijeen gegrabbeld en met de taxi naar kantoor, mijn PC en wat papieren ophalen. “Ik blijf maar 5 minuten weg” zij ik nog tegen de chauffeur. Maar dat was buiten mijn collegas gerekend. Op mijn bureau lag een tuil bloemen en mijn taart met kaars erop. “Cumpleaños feliz, cumpleaños feliz” werd er gezongen, ik deed een wens blies de kaars uit, hapte snel een stuk taart naar binnen en stormde de trap af, op naar de luchthaven. Natuurlijk was alle drukte voor niets geweest, onze vlucht had ruim een uur vertraging, we kwamen maar iets voor vijf uur aan in Concepción, waar de luchthaven veel weg had van een legerbasis. Nog één uur en dan gaat de avondklok in, en ellenlange file om de stad uit te geraken, alles rustig dat wel, juist op tijd de stad uit en tegen acht uur in Los Angeles aangekomen, waar de avondklok om acht uur ingaat. De bloemenruiker nog heel, maar toch niet helemaal fris. Sinds het ontbijt niets gegeten behalve een hap taart, de snack van LAN en enkele nootjes. Ik hoop dat ik vannacht eindelijk eens goed slaap...

Wachten op de luchthaven, buiten of in een tent in plaats van het luchthavengebouw